"ถ้ารู้สึกว่าสำคัญแล้วขาดกันไม่ได้...ค่อยคุยกัน"
posted on 21 Jun 2008 23:22 by vanessazz in Dairy
คือบางครั้งถ้าปัญหามันดาหน้าเข้ามาพร้อมๆกันเนี่ย
พวกคุณมีวิธีรับมืออะไรกับมันเหรอ?
ใช่...ต่างคน...ต่างสมอง...ต่างวิธี
แต่ฉันคือจะหันเข้าไปหาคนๆหนึ่ง
ช่วยระบาย...ความอึดอัดในใจบ้าง
ช่วงนี้เหนื่อยนะ...กับอะไรหลายๆอย่างที่มันมากจนบรรยายไม่ถูก
สถานที่ใหม่...เพื่อนใหม่...สภาพแวดล้อมใหม่
ทุกอย่างล้วนก่อให้เกิดความกดดันเล็กๆได้ทั้งนั้น
ยิ่งฉันเป็นโรคจิต ชอบคิดมาก
ฉันยิ่งกดดัน กลัวนู้นกลัวนี่ไปหมด
แต่ตอนนี้คนสำคัญเค้าแปลกไป
เค้าแปลกไปหรือฉันเองที่เปลี่ยน...ฉันไม่แน่ใจ
คงเพราะ...ความคิดเขาเป็นผู้ใหญ่ขึ้น
คงเพราะ...เขาโตขึ้น
คงเพราะ...เราห่างกัน?
อะไรก็ไม่รู้...(รู้แต่ปวดกะเพาะ ให้ตายสิ!)
การที่จะทำให้ใครๆเห็นว่าเราดี เราย่อมต้องพิสูจน์ให้เห็นแน่
ซื้อของเรายังต้องพิจารณามันก่อนเลย
ไฉนกับคนเล่าประไร
ฉันผิดหรือ...ที่มองว่าเธอเป็นแบบนั้น
เธอเอง...ฉันมั่นใจก็ยังคงมองตนเองเป็นเช่นนั้น
คงเพราะความมั่นใจหรือเซลฟ์ที่เขามี
คงทำให้เขามองไม่เห็นมัน...
อนึ่งฉันเองก็เคยผ่านช่วงแบบนั้นมา...
ทำไมจะไม่รู้บ้าง...เขากลับมาโมเมว่าฉันดีแต่มองเขาชั่ว
แล้วตัวเขาได้พิสูจน์...ได้ลงมือทำรึยัง?
เมื่อทุกครั้งที่ฉันบ่นด่าว่ากล่าว...เขาน้อยใจ
เขาดุด่าขับไสตัดพ้อ
เหมือนคำพูดของฉันไม่มีความหมาย
ทำไมเล่าฉันจึงต้องพูดต่อ?
สู้เงียบเสียเลยคงดีกว่า
และฉันจะอยู่ในมุมของฉัน
จนกว่า ...
"ถ้ารู้สึกว่าสำคัญและขาดกันไม่ได้...ค่อยคุยกัน"
ป.ล.ข้อความข้างต้นที่ฉันเขียน...ฉันมั่นใจว่าเขาไม่ได้อ่าน อนึ่งเขามิเคยเช็คบล็อกฉันเลย