Into the cage

ความฝันของผู้ชาย 1 คน...

ที่โบยบินไปดุจผีเสื้อ...สู่ดินแดนอันสดใส...

 .............................................................................

 หนังสือนักประดาน้ำกับผีเสื้อ เขียนโดยฌ็อง-โดมินิก โบบี้ เป็นอดีตบรรณาธิการนิตยสาร Elle เมื่ออายุได้ 42 ปีเขากลายเป็นอัมพาตทั้งตัว มีตาซ้ายเพียงข้างเดียวที่เคลื่อนไหวได้ และขยับศีรษะได้เล็กน้อย แต่สมองเขายังทำงานได้ปรกติ และมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน อาการอัมพาตทั้งตัวทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกกดทับและติดอยู่ในชุดประดาน้ำ แต่ความนึกคิดของเขายังโบยบินเหมือนผีเสื้อ

และนั่นทำให้เขาอยากเขียนหนังสือ

"...ชุดประดาน้ำรัดรึงน้อยลง และแล้วความคิดก็ร่อนเร่พเนจรไปเหมือนผีเสื้อ มีที่จะไปเยี่ยมชมมากมาย โบยบินไปได้ทั้งในมิติสถานที่และเวลา สู่หมู่เกาะแห่งอัคคี หรือเยือนสำนักราชามิดาส

ไปหาเธอผู้เป็นที่รักก็ได้ ไปใกล้ๆ เธอ สัมผัสใบหน้าซึ่งยังหลับไหล จะไปก่อสร้างปราสาทในสเปน ไปเสาะหาขนแกะทองคำ หรือไปค้นหาเกาะอัลลองติ๊ด ไปทำให้ความฝันในวัยเด็กหรือความฝันในวัยหนุ่มเป็นความจริง... ( ชุดประดาน้ำและผีเสื้อหน้า 13 )

โบบี้เขียนหนังสือด้วยการเลิกเปลือกตา โกล๊ด มองดิบิล บรรณาธิการ ผู้ช่วยการเขียนหนังสือของโบบี้จะขานตัวหนังสือให้เขาฟัง เมื่อได้ตัวที่ต้องการโบบี้จะเลิกเปลือกตาขึ้น ทั้งบรรณาธิการและนักเขียนจะทำการผสมคำไปอย่างนี้

ทีละตัว ---

จนได้หนึ่งคำ---

จนได้หนึ่งประโยค- - -

จนได้หนึ่งย่อหน้า ---

จนได้หนึ่งหน้า---

จนได้หนึ่งบท---

จนกลายเป็นหนังสือหนึ่งเล่ม !

 ตัวหนังสือของโบบี้ไม่ได้หดหู่ ไม่ได้ฟูมฟาย มันทำให้คนอ่านตระหนักรู้ความสำคัญของการมีชีวิต ทำให้เรารักความสำเริงสำราญของการมีชีวิตอยู่ ทำให้เราหันมาสำรวจตัวเอง ว่าเราควรมี "งานแห่งชีวิต" ทิ้งไว้แก่โลกบ้าง และที่สำคัญทำให้เราค้นพบว่าข้อจำกัดอันยิ่งใหญ่ของการมีชีวิตอยู่คือความตายนี่เอง ( หลังจากหนังสือเล่มนี้วางขายในประเทศฝรั่งเศสได้ 3 วัน โบบี้ก็เสียชีวิตลง)

หนังเรื่อง ชุดประดาน้ำผีเสื้อ มีชื่อในภาคภาษาอังกฤษว่า The Diving Bell and the Butterfly กำกับฯ โดย จูเลียน ชนาเบล ผู้กำกับ Before night falls และหนังของศิลปินกราฟฟิตี้ Basquiat ชนาเบลได้รางวัลผู้กำกับฯ หนังยอดเยี่ยมจากคานส์ ปีนี้ จากการกำกับฯ หนังเรื่องนี้นั่นเอง The Diving Bell and the Butterfly

พออ่านบทความที่เขียนเกี่ยวกับหนังสือเรื่องนี้แล้ว มันก็ทำให้ฉันที่เป็นคนท้อแท้กับการเขียนหนังสือมีแรงดลใจมากขึ้น มีอีกหลายคนที่มีโอกาสน้อยกว่าฉัน ลำบากกว่าฉัน เขาแม้แต่จะขยับตัวไม่ได้ แต่เรามีจินตนาการที่โลดแล่นเฉกเช่นผีเสื้อ เราจึงบรรจงเขียนออกมาได้เช่นกัน

แล้วไฉนฉันจึงท้อแท้?

เหตุไฉนฉันจึงยอมแพ้?

.....................................................

แม้ชุดประดาน้ำจะรัดรึงร่างนั้นแน่นขึงเพียงใด...

จิตใจและวิญญาณของเขาก็โลดแล่นไปได้ไกลเท่านั้น...

Cradit: http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=a-wild-sheep-chase&month=09-2007&date=28&group=1&gblog=99